Payday loan
TEKST GROOTTE

Hobbyfokker van Scottish/Highland Fold & Straight

Jura


 

 Voorkant_-_P1040893_WinCE

Even voorstellen

Ik ben Jura, dochter van Ivian. Ik ben de eerstgeborene van deze cattery en daarmee tot dusver de enige echte Hayfen Clanner. Ik ben reeds gesterriliseerd en er zal dus niet met mij gefokt worden. Hieronder vind je mijn officiële gegevens en verderop kun je mijn persoonlijk verhaal lezen.


Naam Jura of Hayfen Clan
Stamboeknr :· NCT A2010-8122
Geboortedatum :· 17 oktober 2010
Geslacht :· Poes
Ras :· Scottish Fold
Kleur :  Blue  (SFS a)
Vader :· Ch. Chandyla First King (Blauw)
Moeder :· It’s Little Ivian of Julias Dream
   (Blue-spotted-tabby)

Wie belangstelling heeft voor mijn stamboom kan deze inzien door te klikken op onderstaande link.
Meer leuke foto’s van mij kun je vinden in het fotoalbum in het mapje met mijn naam. Voor meer "insight information" over mijzelf geef ik nu het woord aan mijn personeel.

tree

 

Jura is als eerstgeborene van ons eerste nestje (17-10-2010) lekker bij ons blijven wonen. Zij is een hele mooi, lieve, pittige en grappige blauwe single fold poes met kogelronde diep oranje ogen. Zij heeft in haar korte leventje reeds veel mee­gemaakt, dat zij graag aan jullie wil vertellen, zie hieronder Jura’s verhaal.

Jura heeft net als haar moeder de echte karakteristieke kenmerken van een Fold. Zo is zij een nog grotere rugligger dan haar mamma, tja waarom zou je gaan zitten als je ook op je rug kunt liggen toch! Als nieuwsgierige jonge poes moet je natuurlijk wel alles om je heen goed in de gaten houden en het is dus een erg grappig gezicht, Jura op haar rug, maar met haar kopje omhoog om maar niets te missen, ze moet volgens ons wel erg sterke buikspieren hebben.

Af en toe zit zij ook keurig netjes met 1 pootje opgetrokken, maar niet zo extreem als haar moeder. Een ander heel karakteristiek iets van een Fold is dat zij vaak zitten als een Boeddha beeld. Ivian doet dit echter nooit, maar Jura (evenals haar Fold zusjes) doet dit wel en dat is een erg grappig gezicht. Als ze ’s avonds bij ons op de bank zit, zit/slaapt ze momenteel altijd in die positie. Ook vind ze het heerlijk om bij c.q. op haar moeder te liggen en gelukkig mag dit tegenwoordig ook weer van Ivian. Hieronder vertelt Jura haar persoonlijk verhaal.

Jura's verhaal
Ik ben, samen met mijn 2 zusjes en 3 broertjes, op 17 oktober 2010 in deze cattery geboren en alles ging volgens mij prima. Ik was als eerstgeborene het zwaarste kitten met 120 gram en zorgde natuurlijk altijd goed voor mijzelf (had lekker altijd de grootste tepel te pakken). Toen ik 5 weken was probeerde ik voor het eerst zelf te poepen, maar dit wou maar niet lukken. Mijn personeel probeerde allerlei hulpmiddelen, want het zou wel een start probleempje zijn. Toen ik half december 8 weken was en het poepen nog niet echt goed wou lukken ben ik verder onderzocht en bleek ik helemaal geen anusopening te hebben en daarom probeerde ik door mijn voorkant te poepen wat natuurlijk niet goed wou.

Mijn personeel is aan het bellen gegaan en uiteindelijk bij dierenkliniek de Kompaan in Ommen uitgekomen, waar ze ons een beetje hoop gaven dat ze mij misschien wel konden helpen. Ik heb toen een nieuwe anus gekregen en kreeg de opdracht mee naar huis dit nieuwe gaatje te gaan gebruiken en als ik 2 kg was moest ik maar weer terug komen voor de volgende operatie. Ik heb heel erg mijn best gedaan, maar bleef toch liever mijn eigen gaatje gebruiken en begreep eigenlijk niet waar iedereen zo'n ophef over maakte, het kwam er toch uit met behulp van een lekker drankje. Verder speelde ik gewoon lekker met mijn broertjes en zusjes.

Toen al mijn broertjes en zusjes verhuisd waren en ik bijna 15 weken oud was woog ik 2 kg en toen heeft mijn personeel weer een afspraak voor mij gemaakt bij de Kompaan zodat ik mijn correctie operatie nog mooi voor alle verhuis perikelen kon krijgen en begin februari zijn we weer op pad gegaan. Helaas mocht ik toen mijn correctie operatie nog niet hebben en heb in plaats daarvan een tussenfase (kleine) operatie gehad.

Omdat ik het niet nodig vond om mijn nieuwe anus te gebruiken was deze weer bijna dichtgegroeid·en daarom wou de specialist de fistelopening nog niet sluiten.

Had ik toch maar beter mijn best gedaan  Frown

Ze hebben toen mijn anusopening opgerekt en een paar mm velletje rondom weggehaald en de vulva opening iets verkleind zodat de urinebuis wat meer gescheiden werd van de fistelopening zodat de ontlasting minder kans zou hebben om in de urinewegen te komen en zo dus hopelijk minder kans op infecties (die ik volgens mij gelukkig nooit heb gehad).

De specialist was niet ontevreden over mij en hoe alles er uitzag en de uiteindelijke correctie operatie zou daarom ook wel pas gebeuren kunnen over een aantal maanden. Misschien dan eventueel samen met de sterrilisatie. Sterriliseren doen ze daar eigenlijk normaal niet, maar voor mij wilden ze wel een uitzondering maken om mij een operatie te besparen. Mijn personeel heeft toen besloten het eerst aan te zien en indien mogelijk de uiteindelijke operatie uit te stellen tot na de verhuizing.

Wat een ophef allemaal voor een verhuizing, zo'n verhuizing is helemaal niet erg.  Al je eigen spulletjes verhuizen mee en je eigen personeel ook, dus niets bijzonders en de tijd voor de verhuizing krijg je de kans om in heel veel leuke en spannende dozen te spelen, alhoewel dat dan weer niet altijd mocht, maar er bovenop zitten is ook heel leuk.

Het was alleen wel jammer dat mama mij ineens niet meer zo leuk vond, daar begreep ik niets van, maar ik blijf het gewoon proberen. Af en toe heb ik een beetje moeite met poepen, maar daar trek ik mij niet al te veel van aan. Toen we allemaal helemaal aan het nieuwe huis gewend waren heeft mijn personeel gelijk weer een afspraak voor mij gemaakt bij de Kompaan.

Eind mei 2011 heb ik dan eindelijk mijn laatste (correctie) anus operatie gehad. Toen ik klaar gemaakt was voor mijn operatie vond men wel dat ik er heel vreemd uitzag van achteren, maar gelukkig hebben ze mij toen wel geopereerd en gelijk ook gesterriliseerd. Operatie was goed gelukt en ik moest 1 nachtje blijven.

Ik vond het niet eerlijk dat ze weggingen zonder mij en om ze een lesje te leren besloot ik gewoon niet te plassen, dan moesten ze me nog maar een nachtje missen. Eind 2e dag toch geplast en 1 klein/hard keuteltje geproduceerd en toen kwam mijn personeel me gelukkig de volgende dag weer ophalen. Volgens mij was er toen niets meer aan de hand en zo reageerde ik ook en ik was blij weer thuis te zijn. Thuis lekker gegeten en 's avonds ook nog een normale ontlasting (zonder pijn/moeite) gehad en hier was mijn personeel natuurlijk heel erg blij mee, ik vond het gewoon normaal.

Nog wel een klein intermezzo gehad a.g.v. sterrilisatie, na 10 dagen had ik opeens een dikke bult (halve ei) op mijn buik. Personeel gelijk in alle staten en direct gebeld met de Kompaan en besproken wat dit zou kunnen zijn. Er werd gedacht aan een mogelijk allergische reactie op oplossende hechtingen, maar ze adviseerden ons om naar eigen DA te gaan om een eventueel breukje uit te sluiten. Eigen DA constateerde een breukje, met uitstulpend vetweefsel. Dit doorgegeven aan de Kompaan en ik werd gelijk 2 dagen later ingepland voor een operatie, echter door vakantie en andere spoedoperaties moest mijn operatie helaas met een week uitgesteld worden. 1 dag na dit telefoontje was mijn bult opeens verdwenen?!?! Na een paar dagen was bult nog steeds verdwenen en dus maar weer contact opgenomen met de Kompaan en toen afgesproken mij niet te opereren, aangezien er geen noodzaak meer was. Ik moest natuurlijk wel goed in de gaten worden gehouden (niets nieuws onder de zon, want ze zitten toch ook al constant onder mijn staart te kijken, waarom weet ik niet hoor). Operatie is volgens mij en mijn buik niet meer nodig.

Conclusie van mijn personeel; Jura is en blijft een bijzonder poesje, die ons keer op keer versteld doet staan!!

Een maand lang moest ik nog·de gewone 4 porties·laxeermiddel slikken·en daarna langzaam afgebouwd naar nul. Geen enkel moment meer problemen gehad en·eigenlijk heb ik dus vanaf dag 3 na mijn operatie normaal ontlasting gehad en gehouden. Dus het gaat HEEL HEEL GOED met mij. Gelukkig gaat het ook weer een stuk beter tussen mij en mama, we spelen geregeld weer met elkaar en ik mag ook weer af en toe bij mama liggen slapen (het heeft zo zijn voordelen om gewoon bij mama thuis te blijven wonen).

Zo, dit was mijn verhaal met hieronder nog een klein nawoord van mijn personeel.

“Wij zijn heel blij dat de dierenkliniek Kompaan in Ommen ons als eerste een sprankje hoop kon bieden dat er misschien toch nog iets mogelijk was voor Jura en dat we haar niet met 8 weken maar moesten laten inslapen omdat ze het toch niet zou redden. Met als resultaat dat wij er thuis nu een hele mooie, lieve, pittige tante bij hebben die haar plekje al lang veroverd heeft in de groep en onze harten. Jura is in onze ogen nu een kerngezonde jonge dame van ruim 4 kg.”

donderdag, december 12, 2019